در این مقاله عملکرد توپولوژی های مختلف DVR بر اساس مبدل منبع امپدانسی (Z-Source Converter) تحت تست های مختلف مورد بررسی قرار می گیرد. در این سیستم DVR (بر اساس مبدل منبع امپدانسی) اندازه اجزاء ذخیره کننده انرژی و مقادیر نامی اجزاء الکترونیک قدرت در مقایسه با DVR متعارف که در آن از مبدل منبع ولتاژ(VSC)  استفاده می شود کمتر است. توپولوژهای مطرح شده به دو نوع کلی تقسیم می گردند. دو توپولوژی شامل منبع ذخیره کننده انرژی به منظور تامین توان مورد نیاز جهت جبران سازی می باشند و دو توپولوژی دیگر فاقد منبع ذخیره کننده انرژی می باشند که انرژی مورد نیاز جبران سازی (شارژ خازنLink-DC ) را از شبکه دریافت می کنند. بررسی و مقایسه عملکرد تحت 3 آزمایش مختلف به منظور بیان قابلیت های هر توپولوژی توسط نرم افزارMATLAB/SIMKINK  شبیه سازی شده است.

در این مقاله تاثیرSSSC  در بهبود افتادگی ولتاژ ناشی از جریان هجومی ترانسفورماتور و کاهش جریان هجومی به عنوان پارامترهای مهم کیفیت توان نشان داده شده است. جبران گر سری سنکرون استاتیکی (SSSC)، به عنوان یک سیستم دینامیکی، در کنار توانایی که در افزایش توان انتقالی در خط انتقال دارد، جهت بهبود و افزایش پارامترهای دیگر سیستم قدرت می تواند مورد استفاده قرار بگیرد. از اینرو کمبود ولتاژ به عنوان یکی از مولفه های کلیدی کیفیت توان برای بارهای حساسی که به شین ترانسفورماتور وصل هستند بهبود داده شده است.

مقدمه: گیر افتادن (Entrapment) عصب سوپرا اسکاپولار می تواند باعث درد شانه شود. عده زیادی معتقدند که درمان نگهدارنده با فیزیوتراپی برای این بیماران کفایت می کند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر جراحی آزادسازی (Release) عصب در بهبود بیماری است.روش ها: در 5 نفر از بیمارانی که دچار گیرافتادگی عصب سوپرا اسکاپولار شده بودند، عمل جراحی آزادسازی عصب انجام شد. بیماران به طور متوسط حدود 16 ماه (20-12 ماه) پیگیری شدند و در نهایت با کمک مقیاس عملکردی کونستانت (Constant) مورد ارزیابی قرار گرفتند. همه بیماران از نظر درد، قدرت عضله، محدوده حرکات فعال بدون درد و عملکرد بیماران بررسی شدند. در همه بیماران تشخیص با کمک مطالعات الکتروفیزیولوژیک و MRI تایید شد و بیماران تحت عمل جراحی قرار گرفتند.یافته ها: بعد از عمل، بیماران به طور متوسط 4 ± 16 ماه پیگیری شدند. زمان متوسط از هنگام شروع علایم تا جراحی 2/3 ± 8/7 ماه بود. متوسط این نمره قبل از عمل 17 ±40 و نمره کونستانت نهایی 2/26 ± 8/75 بود. درد در نزدیک به همه بیماران از بین رفت و آتروفی عضله به جز در مورد شماره 1، در سایر بیماران از بین رفت.نتیجه گیری: بهبود نتایج عملکردی و علایم بیماران بعد از عمل جراحی نشان داد که عمل جراحی آزاد سازی عصب بدون توجه به علت زمینه ای، اقدامی موثر و مفید است و در صورت عدم پاسخ به درمان های نگهدارنده مثل فیزیوتراپی بهتر است هر چه سریعتر انجام شود؛ چرا که تاخیر انجام جراحی بهبود نهایی را کاهش می دهد.

مقدمه: افتادگی پا یک مشکلی شایع و ناراحت کننده است که می تواند منجر به افتادن و صدمه بدنی شود. با توجه به نگرانی بیماران و پزشک از پیش آگهی این عارضه، بهبودی نسبی در پاره ای از موارد و نبود مطالعه کامل در این مورد در کشور ما، ایران با وجود انواع درمان های انجام شده، مطالعه و بررسی دقیق تر برای ارزیابی پیش آگهی در این بیماران ضروری به نظرمی رسد.هدف: تعیین عوامل همراه در بهبود افتادگی پا با توجه به سن، جنس، نوع و علت ضایعه، زمان بروز تا ارجاع و نوع درمانمواد و روش ها: این یک مطالعه توصیفی رو به جلو است که در مرکز اکترودیاگنوزیس بیمارستان پورسینای رشت در سال 90-1389 انجام شد. پس از ورود بیماران مبتلا به افتادگی پا به طرح، اطلاعات دموگرافی، علت و زمان شروع آسیب ثبت شد. بیماران را تحت معاینه کامل عصبی قرار گرفتند و سپس یک نورولوژیست مجرب در زمینه الکترودیاگنوز آنها راEMG-NCV  نمود. بیماران بعد از تشخیص آسیب بطور معمول مداوا شدند. هیچ دخالتی در روند درمان بیماران و نوع درمان یادداشت شد. بیماران ماهیانه ویزیت شده، بهبود و تغییرات ایجاد شده در نوع درمان ثبت شد. در صورت انصراف، بیمار از مطالعه خارج شد. شش ماه بعد با توجه به سن، جنس، نوع و علت ضایعه، زمان بروز تا ارجاع و نوع درمان کلیه بیماران از نظر بهبود بررسی آماری شد.نتایج: 105 بیمار (61 مرد و 44 زن) با میانگین سن 17.3±45 سال در این مطالعه شرکت کردند. 56.2 درصد بیماران بهبود داشتند. فراوانی بهبود در ریشه عصبی 44.1%، عصب سیاتیک 75%، عصب پرونئال مشترک 75% و عصب پرونئال عمقی 88.9% بود که از لحاظ آماری معنی دار بود (0.005>P). فراوانی بهبود ضایعات اکسونال 53.5% و ضایعات دمیلینزان 100% بود که از لحاظ آماری معنی دار بود (0.028>P) .فراوانی بهبودی افتادگی پا در تروما 75.6%، رادیکولوپاتی 38.6% و در کمپرسیون موضعی 85.7% بود که از لحاظ آماری معنی دار بود (0.0001>P). فراوانی بهبود بر اساس درمان انجام شده از لحاظ آماری معنی دار نبود. 95% افراد بهبود یافته میانگین سنی 35-43 سال داشتند و 95% افراد بهبود یافته در فاصله زمانی 0.8 تا 2 ماه از زمان بروز ارجاع داده شده بودند که هر دو از نظر آماری معنی دار بودند (0.0001>p).بحث و نتیجه گیری: عوامل پیش بینی کننده فراوانی بهبود، طول مدت بین بروز اختلال تا ارجاع و سن بیمار است.

هدف: گزارش دو مورد نادر افتادگی کاذب پلک ثانویه به اختلالات تبدیلی.معرفی بیماران: بیمار اول آقای 21 ساله ای بود که با افتادگی ناگهانی پلک فوقانی چپ از دو هفته پیش مراجعه نمود. بیمار سابقه دوره هایی از افتادگی همان پلک با بهبودی خودبه خود را ذکر می کرد. مورد دوم دختری 10 ساله با افتادگی پلک فوقانی چپ از 6 ماه پیش بود که بعد از التهاب ملتحمه ای ویروسی در همان چشم ایجاد شده بود. در هر دو بیمار معاینات و تمام ارزیابی های عصبی و آزمایشگاهی طبیعی بود. علایم و نشانه هایی تمایزدهنده افتادگی کاذب پلک از علل افتادگی واقعی پلک عبارت بودند از: افتادگی ابرو و انقباض عضله اربیکولاریس اکولی در همان طرف، پتوز معکوس پلک پایین چشم درگیر و پدیده Bells و Bells معکوس. هم چنین در تاریخچه آنان عوامل استرس زای روانی زمینه ساز نیز موجود بود. هر دو بیمار پس از تشخیص اختلال تبدیلی، به روانپزشک ارجاع گردیدند و پس از طی دوره درمان، بهبودی کامل حاصل شد.نتیجه گیری: پتوز کاذب ناشی از اختلال تبدیلی باید در فهرست تشخیص افتراقی بیماران با تظاهر پتوز در نظر گرفته شود زیرا تشخیص به موقع و اقدامات درمانی روانی در مراحل اولیه بیماری نه تنها کمک شایانی در بهبود روند کلی بیماری می نماید بلکه از ارزیابی ها و مداخلات بی مورد جراحی نیز جلوگیری به عمل خواهد آورد.

هــدف: تعیین میزان بروز افتادگی پلک بعد از جراحی آب‏مروارید در بیمارانی که طی سال‏های 73-1371 در بیمارستان لبافی‏نژاد تحت جراحی آب‏مروارید به روش خارج کپسولی قرار گرفتند.روش‏ پژوهش: تحقیق به روش توصیفی بر روی همه بیماران مبتلا به آب‏مروارید که به روش خارج کپسولی جراحی می‏شدند انجام شد. شکاف پلکی، قبل و بعد از عمل به وسیله یک چشم‏پزشک و با روش واحد انجام شد. پایین افتادن پلک فوقانی به میزان 2 میلی‏متر یا بیش‏تر در پی‏گیری‏ 6 ماهه به عنوان افتادگی پلک تلقی شد. میزان بروز افتادگی پلک در نمونه‏ها تعیین و میزان واقعی آن با احتمال 95 درصد برآورد گردید. نقش بعضی عوامل در بروز افتادگی پلک تعیین شد.یافته‏ها: تحقیق بر روی 267 بیمار واجد شرایط شامل 4/58 درصد مرد و 6/41 درصد زن انجام شد. میانگین سنی بیماران 65 سال بود. افتادگی پلک در 28 نفر (5/10 درصد) بروز کرد. جنس بیماران تحت عمل آب‏مروارید در بروز افتادگی پلک نقشی نداشت. درماتوشالازی نیز با جنس ارتباطی نداشت ولی سابقه این بیماری احتمال بروز پتوز را افزایش می‏داد.نتیجه‏گیری: میزان بروز افتادگی پلک بعد از عمل جراحی آب‏مروارید، به نسبت بالاست و لازم است که به منظور پیش‏گیری از این عارضه، به ویژه در بیماران مستعد از جمله مبتلایان به درماتوشالازی، دقت و احتیاط بیش‏تری صورت گیرد.

سابقه و هدف: از آنجا که نوک بینی در تامین زیبایی بینی اهمیت دارد، عمل راینوپلاستی در جهت حفظ بیرون زدگی نوک بینی، کاهش و یا افزایش آن انجام می پذیرد. هدف از مطالعه حاضر بررسی 6 ماهه میزان افتادگی نوک بینی در نمای نیمرخ پس از عمل راینوپلاستی در بخش جراحی دهان و فک و صورت بیمارستان طالقانی در سال های 82-1381 می باشد.مواد و روشها: در این مطالعه نیمه تجربی بر روی 28 بیمار میزان افتادگی نوک بینی در طول 2 ماه و 6 ماه بعد از عمل نسبت به 20 روز بعد از عمل مقایسه گردید. با استفاده از فتوگرافی های نیمرخ 4 متغیر بیرون زدگی نوک بینی (TP)، طول بینی، زاویه بین لب بالا و بینی (NLA) و نسبت مجموع طول بینی و لب بالا به بیرون زدگی بینی توسط کامیپوتر و از روی تصاویر دیجیتالی اصلی با دقت 0.01 میلی متر و 0.1 درجه اندازه گیری شدند. از آزمون Paired t جهت مقایسه دو گروه قبل و بعد از عمل استفاده شد و مقایسه دو گروه توسط آزمون ANOVA دوطرفه انجام شد.یافته ها: در فاصله 20 روز تا 6 ماه پس از عمل، نوک بینی (TP) کمی کاهش یافت که نشان دهنده حرکت اندک نوک بینی به عقب می باشد. همچنین زاویه نازولبیال به مقدار زیادی کاهش یافت (P<0.001) و اندازه طول بینی هم در این مدت کمی افزایش نشان داد (P<0.001). افزایش طول بینی و کاهش زاویه نازولبیال نشان دهنده حرکت قابل توجه نوک بینی به طرف پایین است. تغییرات نوک بینی نه تنها در 2 ماه بلکه تا 6 ماه بعد از عمل هم ادامه داشت. در مقایسه تغییرات بین 20 روز با 2 ماه، بین 2 ماه با 6 ماه و بین 20 روز با 6 ماه بعد از عمل برای NLA, NL و (N+UL/P) در تمام موارد معنی دار بود (P<0.05). تغییرات نوک بینی بعد ازعمل راینوپلاستی برای آقایان بیشتر از خانم ها بود. سن بیمار در این مورد تاثیری نداشت. بیمارانی که گرافت Tip و Strat داشتند و آنهایی که سپتوپلاستی هم شده بودند تغییرات نوک بینی آنها تفاوت چندانی با بقیه بیماران نشان نداد.نتیجه گیری: نوک بینی در فاصله بین 20 روز تا 6 ماه بعد از عمل به طرف پایین و عقب حرکت می کند که میزان حرکت به طرف پایین آن قابل توجه است.

خانم 31 ساله ای با شکایت از دوبینی و افتادگی پلک چشم راست از حدود 6-5 سال قبل مراجعه نمود. دید هر دو چشم 10.10 و نقص آوران مردمکی (APD) منفی بود. در معاینه ظاهری چشم راست، مختصر ادم پلک فوقانی به همراه mm2 افتادگی پلک فوقانی وجود داشت. ترشحات موکویید مختصری نیز در چشم راست وجود داشت. چشم چپ کاملا طبیعی بود.